Bir olay oluyor.
Bir okulda… bir çocuk üzerinden… hepimizi sarsan bir an yaşanıyor.
Ve ardından aynı soru tekrar karşımıza çıkıyor:
Bu noktaya nasıl gelindi?
Bu sorunun tek bir cevabı yok.
Ne sadece okul…
Ne sadece aile…
Ne de tek başına bir çocuk.
Çünkü artık çocuklar tek bir dünyada büyümüyor.
Bir taraf gerçek hayat.
Diğer taraf ekran.
Ve çoğu zaman, hangisinin daha etkili olduğunu biz bile fark edemiyoruz.
Ekran artık sadece vakit geçirilen bir yer değil.
Bir yönlendirme alanı.
Bir alışkanlık üreticisi.
Bir etki mekanizması.
Bir video ile başlıyor.
Sonra benzer içerikler geliyor.
Ardından kapalı gruplar…
Ve çocuk, fark etmeden, sadece izleyen değil, etkilenen bir noktaya geliyor.
Özellikle bazı platformlarda kurulan gruplar, bu süreci daha da derinleştiriyor.
Adı konulmayan ama hissedilen bir durum var:
Sınırların zorlandığı…
Dikkat çekmenin değer haline geldiği bir ortam.
Bazen bir meydan okuma…
Bazen bir “deneme” adı altında…
Ama aslında, çocuğun kendi sınırlarını kaybettiği bir süreç.
Ve zamanla, yanlış olan sıradanlaşıyor.
Bir süre sonra, yapılan şeyin doğru olup olmadığı değil…
Ne kadar dikkat çektiği önem kazanıyor.
İşte kırılma noktası tam da burası.
Burada mesele suçlu aramak değil.
Mesele, çocuğun iç dünyasını nasıl güçlü tutacağımız.
Çünkü bu çağda sadece bilgi yetmiyor.
Çocuğun karşılaştığını süzebilmesi gerekiyor.
İşte burada devreye giren şey:
Vicdan.
Vicdan, bir anda oluşmaz.
Zamanla gelişir.
Ve çocuğun kendi kendine
Sınır koyabilmesini sağlar.
Bir içerikle karşılaştığındakendine şu soruları sorabilmeli:
Bu doğru mu?
Bu bana yakışır mı?
Birine zarar verir mi?
Ve bazen en önemlisi:
Bunu neden yapıyorum?
Bu sorular varsa, çocuk yalnız değildir.
Aileye düşen görev de tam burada başlar.
Bu bir baskı kurma meselesi değil,bir bağ kurma meselesidir.
Çocuğun ne izlediğini bilmek kadar,izlediğini sizinle paylaşabilmesi önemlidir.
Anlatabilmesi…
konuşabilmesi…
size gelebilmesi…
Bazen bir cümle…
Bazen kısa bir sohbet…
Ama doğru zamanda kurulan bir bağ,
Çok büyük kırılmaları engelleyebilir.
Çünkü iletişim yoksa,
Hiçbir kontrol uzun süre işlemez.
Ekranı tamamen kaldırmak çözüm değil.
Ama o ekran karşısındanasıl düşüneceğini öğretmek mümkündür.
Bazen birlikte izlemek…
Bazen konuşmak…
Bazen sadece dinlemek…
Ve bazen de hiç yargılamadan anlamaya çalışmak.
Ama her durumda ulaşılabilir olmak gerekir.
Çünkü çocuk şunu bilmeli:
Ne görürse görsün,
döneceği bir yer var.
Ve o yer, onu susturacak değil…
Onu anlayacak bir yer olmalı.
Bugün ihtiyacımız olan şey sadece başarılı çocuklar değil.
Kendi sınırını çizebilen çocuklar.
Kendini durdurabilen…
“hayır” diyebilen…
Ve gerektiğinde geri adım atabilen çocuklar.
Çünkü teknoloji büyür.
Ama insanı ayakta tutan şey değişmez:
Vicdan.
