Merhaba kıymetli okuyucularım;
İnsan, hayatı önce kendi içinde yaşar. Sevinç de, korku da, umut da, öfke de önce gönlünde filizlenir; sonra davranışlarına, sözlerine ve çevresine yansır. Bu yüzden dış dünyayı anlamanın ilk şartı, kendi iç dünyamızı tanıyabilmektir.
Sinema da tam burada devreye girer. İyi bir film yalnızca bir hikâye anlatmaz; bize kendimizi gösteren görünmez bir ayna olur. Bazen bir karakterin yalnızlığında kendi sessizliğimizi, bazen bir annenin gözyaşında ailemizi, bazen de bir çocuğun hayalinde unuttuğumuz umutlarımızı buluruz.
Bazı filmler izlenir ve unutulur. Bazıları ise yıllar geçse de hafızamızdan silinmez. Çünkü onlar, görüntüden çok duygu bırakır. İnsan zihnine değil, vicdanına dokunur.
Dünya sinemasında kimi yapımlar insanı düşünmeye, sorgulamaya ve hayata farklı bir pencereden bakmaya davet eder. Kimi zaman azmin, kimi zaman fedakârlığın, kimi zaman da insan zihninin derinliklerinin anlatıldığı bu eserler, seyirciye sadece heyecan değil, farkındalık da kazandırır.
Türk sineması ise kültürümüzün ve toplumsal hafızamızın güçlü taşıyıcılarından biridir. Hababam Sınıfı denildiğinde akla yalnızca kahkaha gelmez; dostluk, dayanışma, öğretmenin değeri ve gençliğin samimiyeti de gelir. Selvi Boylum Al Yazmalım, sevginin emek olduğunu hatırlatırken; Kibar Feyzo, mizahın diliyle adaletsizlikleri sorgular. Babam ve Oğlum ise aile bağlarının ne kadar kıymetli olduğunu yüreklere işler.
Aslında izlediğimiz her film bize şu soruyu sorar: "Sen kendi hayatının hangi sahnesindesin?" Çünkü gerçek değişim perdede değil, insanın içinde başlar.
Toplumun geleceğini yalnızca okullar, yasalar veya teknolojiler şekillendirmez. Sanat da insanın karakterine dokunan sessiz bir eğitimdir. Bir film, bazen uzun konuşmaların anlatamadığını birkaç sahneyle anlatabilir.
Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey, sadece çok film izlemek değil; izlediğimiz filmlerden doğru dersler çıkarabilmektir. Çünkü gönlü zenginleşen insan, yaşadığı toplumu da zenginleştirir.
Unutmayalım; perde kapanır, salon boşalır, alkışlar diner. Ama insana kendini tanıtan bir eser, ömür boyu yaşamaya devam eder.
Toplumun Nefesi diyor ki:
"İnsan önce kendi iç dünyasının yönetmeni olmalıdır. Gönlünde sevgiye, vicdana ve umuda yer verenler, dış dünyada da güzel hikâyeler yazmayı başarırlar. Çünkü en büyük film, insanın kendi hayatıdır."
Saygılarımla.
Kazım İlhan
Sosyolog ve Aile Danışmanı
