Merhaba kıymetli okuyucularım,
Geceleri yatağa girdiğimde, başımı yastığa koyduğumda aklıma Gazze’deki bebekler geliyor. Aç, susuz, korku içinde titreyen çocuklar… Anneler çaresiz, babalar perişan. Benim sofra başında rızkıma uzanışım bile vicdanımda bir yük oluyor. Çünkü biliyorum ki dünyanın bir ucunda insanlar bir lokma ekmeğe, bir yudum suya, bir damla ilaca muhtaç.
Bir gazeteci abimizin sözleri kulaklarımda çınlıyor: “Yatmaktan ve yemekten utanıyorum.” Ne kadar doğru söylemiş. Düşünen, düşündüğü konuyu anlayan ve yardım için zaman kaybetmeyen insanların vicdanı konuşuyor. Peki ya devletler? Büyüklükleriyle övünenler, güçleriyle gururlananlar, “insanlık” adına nerelerdesiniz?
Küresel Sumud Filosun’un çabaları, dünya çapında yükselen destek sesleri bile engelleniyor. Birleşmiş Milletler ’in çağrılarına rağmen yardımlar durduruluyor, gemiler alıkonuluyor, içindeki insanlara ve yiyeceklere el konuluyor. Vicdanın, insanlığın ve merhametin önüne set çekiliyor. Bu, sadece bir bölgenin değil, tüm insanlığın sınavıdır.
Artık “sonuç hüsran olmasın” diye haykırmak yetmez. Bu kıyımlar, bu yıkımlar dakikalar içinde değil, saliseler içinde sona ermeli. Acı çekenlere acil destek sağlanmalı. İnsanlık geciktikçe utanç büyüyor.
Ben, kendi adıma, yemek yerken ve yatağa girerken utanıyorum. Ama utanç tek başına çözüm değil. Ses olmak, destek olmak, vicdanı eyleme dönüştürmek zorundayız. Çünkü bir gün bizim de evlatlarımızın, komşularımızın, dostlarımızın aynı acıyı yaşamayacağını kim garanti edebilir?
Sonuç mu?
Dünya ancak birlikte insan kalabilir. Ve insanlık, ancak birlikte utanmayı bırakıp harekete geçerse kurtulabilir. İnsanın ilim ve edebi, en büyük varlığıdır. Eskimez, çürümez, kaybolmaz. (Mevlana) Düşündürebilmek, gelecek için üretilecek ürünün ana kapısıdır. (Kazım İLHAN)
Bu sözlerin ne kadar önemli olduğunu konular işlendikçe fark edeceğinizden eminim. Siz, biz demeden; sıcak, sevecen ve umut dolu birlikteliklerin yaşandığı sağlıklı, neşeli yarınlar dileğiyle…
Hoşça kalın.
Kazım İLHAN
Sosyolog ve Aile Danışmanı
