Sevgili okuyucularım,
Günümüz; gülen yüzlerle, açan çiçeklerle, tatlı ifadelerle dolmalı ki, insanlıkla
tanışmamış, iki ayak üzerinde dolaşan o ruhsuz siluetler, hayattan bir nebze olsun dersalabilsin.
Ne yazık ki hâlâ “görmedim, duymadım, bilmiyorum” sözünü hayat felsefesi hâlinegetiren insanlar var. Böyle olunca da, sessizliğin “veda busesi” eşliğinde hayattançekilmek isteyenlerin sayısı artıyor.
Oysa toplumun günlerini gökkuşağı gibi renklendirmek zor değil. Ama bunun için,sözlerin eylemlerle aynı dili konuşması gerekir.
Yorgun bir emekli olarak, bazen “serin bir köşeye çekilip huzur bulayım” diyorum. Fakatcebim izin vermediği için, ayın başı ile sonu arasında adeta bir hesap uzmanı gibiyaşıyorum.
Bazen çevreme küçük beyaz yalanlar söylüyor, hikâyeler uyduruyorum; çünkü benerirken, onların erimemesini istiyorum.
Sevgi, sözde değil davranışta kendini gösterir. Bukalemun misali ortama göre renkdeğiştirmek yerine, samimiyeti ve içtenliği yaşatmak gerekir.
Hayat, boş bir tuval gibidir; ister sadece hayalini kurarsın, ister fırçayı eline alıp resmitamamlarsın. Ama adaletin soluk aldığı, sevginin hissedildiği bir dünyada yaşamakistiyorsak; yolda yürümek yetmez, bazen durup bakmak, birine el uzatmak da gerekir.
Onurlu yaşamak, özgürce konuşmayı gerektirir. Ama bu topraklarda, sözü yanlış yeretaşırsan, kendini hiç istemediğin oyunların içinde, sahnelerin ortasında bulabilirsin.
İşte bu yüzden, derdimi dağa, taşa, bir de sana anlatırım, nefesdaşım… Derman bulmakiçin değil, kalbimi ferahlatmak için.
Yunus Emre’nin diliyle:
Miskin Yunus biçareyim
Baştan ayağa yareyim
Dost elinde avareyim
Gel gör beni aşk neyledi.
Unutmayalım; düşündürebilmek, yarının üretilecek güzelliklerinin anahtarıdır. (Kazımİlhan)
İnsanın ilmi ve edebi en büyük servetidir; eskimez, çürümez, kaybolmaz. (Mevlana)
Toplumun ve ailenin en güçlü ilacı, doğru iletişimdir. (Kazım İlhan)
Gelin, “siz” ve “biz” demeden, sevginin ve samimiyetin el ele verdiği, sağlıklı ve neşeliyarınlara birlikte yürüyelim.
Hoşça kalın.
Kazım İlhan
Sosyolog ve Aile Danışmanı
