Merhaba kıymetli okuyucularım,
Bayram kapıyı çalınca
insan önce çocukluğunu hatırlar…
Kapı önünde bekleyen ayakkabıları,
şeker kokan sabahları.
Sonra bir ses gelir geçmişten,
anne duası gibi yumuşak,
baba öğüdü gibi sağlam.
“Yavrum erken kalk,
bayram geldi…”
Bir telaş olur evde,
sofraya tatlı konur,
çay demlenir,
gönüller hazırlanır.
Ama yıllar geçtikçe
insan bir şeyi daha fark eder:
Bayram,
sadece gelenlerle değil
eksilenlerle de yaşanır.
Bir sandalye boş kalır,
bir ses eksilir sofrada,
ama hatıralar
hiç kalkmaz o masadan.
İşte o zaman
insanın kalbinden sessiz bir dua yükselir:
Hayatta olanlara sağlık,
hayatta olmayanlara rahmet…
Ve insan anlar ki
bayramın en güzel tarafı
hatırlamaktır.
Bir el öpmek,
bir gönül almak,
bir Fatiha göndermek…
Çünkü bayram
en çok
vefayı bilenlerin bayramıdır.
Hoşça kalın.
Kazım İLHAN
Sosyolog ve Aile Danışmanı
